Αυγούστου 24, 2019

ΜΙΚΗΣ ΜΑΝΤΑΚΑΣ ... ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

By Φεβρουαρίου 28, 2019 340

Το όνομά του ΜΙΚΗΣ(ΜΙΧΑΛΗΣ) ΜΑΝΤΑΚΑΣ!

Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1952 στο Δήμο Παπάγου της Αττικής και πέθανε στις 18:49 της Παρασκευής 28 Φεβρουαρίου 1975 στη Ρώμη, στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου «Σαν Καμίλο», «San Camillus».
Έλληνας εθνικιστής, φοιτητής της Ιατρικής στο Μιλάνο της Ιταλίας, «Μάρτυρας της Ευρώπης» όπως χαρακτηρίζεται από τους Ιταλούς εθνικιστές, μέλος του «Ε.Σ.Ε.Σ.Ι.», «Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας & Νέων Επιστημόνων Δυτικής Ευρώπης» και του «F.U.A.N.», «Fronte Universitario di Anzione Nazionale»-Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης», της σπουδάζουσας νεολαίας του «Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος», «M.S.I.-D.N.», «Movimento Sociale Italiano-Destra Nationale».

Ο Μάντακας δολοφονήθηκε από οπαδούς της Ιταλικής Αριστεράς, από σφαίρα κομμουνιστή που τον βρήκε στο κεφάλι.
Οι Εθνικιστές σε όλη την Ιταλία ,την πλατεία που έγινε το συμβάν δεν την αποκαλούν πια «piazza Risorgimento» αλλά «piazza Mantakas»…

Η μεταφορά της σορού του στην Ελλάδα έγινε στις 5 Μαρτίου 1975 και την ίδια ημέρα τελέστηκε και η κηδεία του στο Γ' Νεκροταφείο Αθηνών όπου τάφηκε, στον τάφο της οικογένειας Μάντακα.

Η δολοφονία του

Στην Ιταλία εκείνη την εποχή, το κλίμα που επικρατούσε αποδίδεται από το σύνθημα «Chiave 36/Fascista dove sei?». «Κρατάμε κλειδί-κάβουρα/πού κρύβεσαι, φασίστα;», που φώναζαν στις πορείες οι κομμουνιστές της «Avanguardia Communista». Στις 13 Φεβρουαρίου είχε οριστεί δικαστήριο για τη φωτιά που είχε καταστρέψει το αυτοκίνητο του μάρτυρα για τη φωτιά στο σπίτι του Mario Mattei, στο Primavalle, ενώ στις 25 Φεβρουαρίου είχαν σημειωθεί συγκρούσεις τις οποίες κατέστειλε η Ιταλική αστυνομία με επικεφαλής τον Antonio Varisco, ο οποίος δολοφονήθηκε λίγα χρόνια αργότερα από τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες». Για την υπόθεση ήταν υπόδικοι ο Achille Lollo, Marino Clavo ο οποίος δεν συνελήφθη και ο Manlio Grillo, που είχε καταφύγει στη Νικαράγουα. Στις 27 Φεβρουαρίου 1975, οι εφημερίδες «Lotta Continua» και «Daily Worker» δημοσίευσαν φωτογραφίες των Εθνικιστών από το δικαστήριο και καλούσαν τους αριστερούς να συμπαρασταθούν στον Ακίλε Λότο.
Ο αριστερός τύπος μέσω της κομμουνιστικής εφημερίδος «Unita» και της ακροαριστερής «Αutonomia Operaia» οργάνωνε κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις, στις οποίες οι διαδηλωτές ζητούσαν την απελευθέρωση των δολοφόνων με το σύνθημα «Lollo libero», ενώ οι οδομαχίες διήρκεσαν ημέρες, κατάσταση που ο Τζόρτζιο Αλμιράντε, ηγέτης του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος είχε χαρακτηρίσει, «...ουσιαστικά εμφύλιο πόλεμο». Την τέταρτη ημέρα της δίκης το M.S.I. διοργάνωσε συγκέντρωση στην οποία κατήγγειλε την κυβερνητική αδράνεια για τα επεισόδια, συγκέντρωση που θεωρήθηκε πρόκληση, από την αριστερά.

Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου του 1975, ο Μίκης Μάντακας ήταν παρών στη δικαστική αίθουσα της Ρώμης όπου διεξαγόταν η δίκη των Achille Lollo, Marino Clavo και Manlio Grillo, της οργανώσεως «Potere Operaio», οι οποίοι συνελήφθησαν στις 18 Απριλίου 1973 για την υπόθεση γνωστή ως Primavalle, όπου κάηκαν ζωντανοί ο Stefano και ο Virgilio Mattei, 23 και 8 χρονών, στις 16 Απριλίου 1973, μετά τον εμπρησμό του σπιτιού τους. Ο πατέρας τους Mario Mattei, ήταν Γραμματέας της τοπικής του «Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος», «Movimento Sociale Italiano-Destra Nationale», στην περιοχή. Νωρίς το πρωί σχεδόν από τις έξι, είχαν ξεσπάσει εκτεταμένα επεισόδια μεταξύ των οπαδών του M.S.I. και των αριστερών που είχαν συγκεντρωθεί, τα οποία εξελίχθηκαν σε οδομαχίες και συγκρούσεις, ακόμα και στην είσοδο των δικαστηρίων. Ο Μίκης βρίσκονταν μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου μαζί με τον φίλο του, τον Umberto Croppi, και ο πρόεδρος είχε προειδοποιήσει το ακροατήριο ότι θα διατάξει να εκκενωθεί αν υπάρξουν αντεγκλήσεις. Αυτό έγινε σχεδόν άμεσα, όταν ο κομμουνιστής Αλβάρο Λογιάκονο, Alvaro Lojacono, συνεπλάκη με τον εθνικιστή Luigi D’Addio από το Reggio Calabria, και συνελήφθη, όμως αφέθηκε ελεύθερος σχεδόν αμέσως, μετά από παρέμβαση του Umberto Terracini, γερουσιαστή του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, του Giacomo Mancini, γερουσιαστή του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος P.S.I. και του Riccardo Lombardi, εκ των ηγετικών στελεχών του P.S.I., που ήταν συνήγοροι υπερασπίσεως του Lollo.

Στις 11:30 το πρωί, ξέσπασαν επεισόδια στην πλατεία Κλόντιο, «Clodius», και τις γύρω περιοχές, όπως και στις συνοικίες Τριονφάλε και Ντέλε Βιτόριε, μεταξύ εθνικιστών και αριστερών, οι οποίοι ήταν οπλισμένοι με λοστούς, πέτρες, τούβλα, ακόμη και πιστόλια. Η εκκένωση της δικαστικής αίθουσας οδήγησε στην υποχρεωτική αποχώρηση των Εθνικιστών που παρακολουθούσαν τη δίκη. Η εμφάνιση τους στο δρόμο έξω από το δικαστήριο προκάλεσε την επίθεση των συγκεντρωμένων αριστερών, ενώ οι οδομαχίες, άρχισαν να εστιάζονται στην πλατεία Ριζορτσιμέντο, Piazza Risorgimento. Την ίδια ώρα 500 αριστεροί επιτέθηκαν στα γραφεία της R.A.I. στη Via Teulada, ενώ 80 μέλη της «Avanguardia Communista» μετά από τις συγκρούσεις τους με την αστυνομία, κατευθύνθηκαν στα γραφεία του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος στην Via Ottaviano.

Στις 12:45 ένοπλες ομάδες της αριστεράς, επιτέθηκαν σε περιπολικό της αστυνομίας, σημαδεύοντας τους αστυνομικούς με έξι ή επτά όπλα.

Επίθεση-Θανάσιμος τραυματισμός

Στα γραφεία της Via Ottaviano 9 στη συνοικία Πράτι της Ρώμης, κοντά στο Βατικανό, στεγάζονταν το κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι τη δεκαετία του 1930 και είναι κατασκευασμένα με διπλές εξόδους και διαδρόμους διαφυγής. Στις 13:15 την ώρα της επιθέσεως, βρίσκονταν εκεί περίπου 20 οπαδοί του M.S.I., ενώ τους επιτέθηκαν δύο ομάδες αριστερών, που η κάθε μια αποτελούνταν από περίπου 50 άτομα. Η κεντρική είσοδος των γραφείων, δέχθηκε επίθεση με βόμβες μολότοφ και πήρε φωτιά, όμως έκλεισε με την παρέμβαση οπαδών του M.S.I. και αποτράπηκε η εισβολή των ομάδων της αριστεράς. Ταυτόχρονα, από το πίσω μέρος της αυλής, μια ομάδα δέκα νέων του F.U.A.N., αποχώρησαν προς την πλατεία Ρισορτζιμέντο στον αριθμό 24, Piazza del Risorgimento, όπου τους περίμενε μια ομάδα οπλισμένων αριστερών. Μόλις εμφανίστηκαν οι εθνικιστές, κάποιοι από την ομάδα των αριστερών που είχαν στήσει παγίδα θανάτου, πυροβόλησαν. Μεταξύ τους ο Αλβάρο Λογιάκονο, Alvaro Lojacono, οπλισμένος με περίστροφο μεγάλου διαμετρήματος, ενώ τους στόχευαν πέντε ακόμη, πυροβόλα όπλα και εκτοξεύθηκαν εναντίον τους πολλές βόμβες μολότοφ.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες ρίχθηκαν εκατοντάδες σφαίρες, από τουλάχιστον πέντε διαφορετικά άτομα. Δύο από τις σφαίρες βρήκαν τον Μάντακα, η μία σφηνώθηκε εσωτερικά του δεξιού κροτάφου του και ο Μίκης κατέρρευσε μέσα σε μία θάλασσα αίματος, ενώ από την πληγή έτρεχε εγκεφαλικό υγρό. Οι νεολαίοι του F.U.A.N. και μέλη του «Fronte Della Gioventu», Paulo Signorelli, Stefano Sabatini Fabio Rolli, ο οποίος τραυματίστηκε από σφαίρα περιστρόφου, τον μετέφεραν στο εσωτερικό των γραφείων, τα οποία κράτησαν στην κατοχή τους, παρά τη νέες επιθέσεις που δέχθηκαν, καθώς οι αριστεροί υποχώρησαν πυροβολώντας, αφού εκτίμησαν ότι στο χώρο των γραφείων βρίσκονταν περισσότερα μέλη του M.S.I. απ’ όσα υπολόγιζαν. Από τους πυροβολισμούς τραυματίστηκε ένας ακόμη πολίτης, ενώ όλοι τους είχαν βληθεί από σφαίρες διαφορετικών διαμετρημάτων.

Λίγη ώρα αργότερα ο Μάντακας μεταφέρθηκε σε ένα γκαράζ, δίπλα στα γραφεία. Όση ώρα διήρκεσε η επίθεση, δεν εμφανίστηκαν αστυνομικές δυνάμεις ενώ με τη λήξη των συγκρούσεων, ένα όχημα της Πυροσβεστικής παρέλαβε το Μάντακα και τον μετέφερε σε κρίσιμη κατάσταση το νοσοκομείο «Σάντο Σπιρίτο», «Santo Spirito», όπου παρά τις αλλεπάλληλες μεταγγίσεις αίματος, έπεσε σε κώμα. Στις 14:30 μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σαν Καμίλο», «San Camillus», όπου ο χειρουργός καθηγητής Καρπάνο, ο οποίος τον εξέτασε, διαπίστωσε ότι η κατάσταση της υγείας του ήταν εξαιρετικά κρίσιμη λόγω της ακατάσχετης αιμορραγίας. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του,
«…Το βλήμα μπήκε στην αριστερή περιοχή του βρεγματικού οστού και διέσχισε το σύνολο του κρανίου, κάνοντας να εκραγεί ο εγκέφαλος…».
Παρά την διαπίστωση της καταστάσεως οι γιατροί συνέχισαν τις μεταγγίσεις αίματος και ο καθηγητής Καρπάνο, προχώρησε στην εισαγωγή του στο χειρουργείο. Η διάρκεια της επεμβάσεως ξεπέρασε τις δύο ώρες και στις 18:30 της 28ης Φεβρουαρίου 1975, η καρδιά του Μίκη Μάντακα έπαψε να πάλλεται. Στη διάρκεια της νεκροψίας, βρέθηκαν στο σώμα του δύο σφαίρες από όπλα διαφορετικών διαμετρημάτων.

Οι δολοφόνοι του

Από τους δολοφόνους του του Μάντακα, ο Fabrizio Panzieri συνελήφθη λίγη ώρα αργότερα μετά από παρακολούθηση και καταδίωξη. Ο Luigi Di Iorio, αξιωματικός της Ιταλικής αστυνομίας, που περνούσε από το χώρο της δολοφονίας, είδε δύο νεαρά άτομα να φεύγουν τρέχοντας από την πλατεία, κρατώντας όπλα στα χέρια τους. Ο ένας με μέτριο ύψος, φορούσε ένα ελαφρό αδιάβροχο, ενώ ο άλλος ήταν λίγο ψηλότερος, με μουστάκι. Τους ακολούθησε και ο ένας από τους δύο ενόπλους, γύρισε και τον πυροβόλησε δύο φορές, ενώ οι δυο τους ακολούθησαν χωριστούς δρόμους. Ο Luigi Di Iorio, ακολούθησε τον πρώτο από τους δύο, όμως τον έχασε από το οπτικό του πεδίο κι ένας ηλικιωμένος γείτονας του είπε, ότι το άτομο που καταδίωκε, είχε κρυφτεί στη Via Del Falco στον αριθμό 85. Εκεί οι αστυνομικοί που έφτασαν με περιπολικό συνέλαβαν το Fabrizio Panzieri, που φορούσε μπλε παντελόνι και ένα μπεζ πουλόβερ, ενώ στον επάνω όροφο του σπιτιού, βρέθηκαν το αδιάβροχο που φορούσε και ένα πιστόλι Beretta διαμετρήματος 7,65. Ο Fabrizio Panzieri, συνελήφθη και δήλωσε αθώος, είπε στους αστυνομικούς ότι δεν είχε σχέση με τα επεισόδια, ενώ σύντομα η αριστερά με συνεχείς συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις απαιτούσε την αποφυλάκιση του.

Ο Alvaro Lojacono, με υπόδειξη μελών του M.S.I. και της F.U.A.N. που ήταν νωρίτερα στο δικαστήριο και τον αναγνώρισαν να πυροβολεί, καθώς και αστυνομικών που ήταν παρόντες, αναζητήθηκε στο πατρικό του σπίτι κοντά στο Campo de Fiori, ο πατέρας του Giuseppe Lojacono ήταν γνωστός ευκατάστατος οικονομολόγος και συνεργάτης στο «Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Οικονομικού Προγραμματισμού», όμως δεν βρέθηκε.

Ταυτόχρονα άρχισε να ξετυλίγεται ένα δίκτυο αριστερής αλληλεγγύης και προστασίας, ενώ λίγους μήνες αργότερα ο Giacomo Mancini, τότε γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, επισκέφθηκε τον Fabrizio Panzieri στη φυλακή, όπου εκρατείτο. Παράλληλα, μια οργάνωση με το όνομα «Κόκκινη Βοήθεια», «Soccorso Rosso», η οποία χρηματοδοτούνταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, φρόντισε να υπάρχουν τα οικονομικά μέσα, ώστε να πληρωθούν οι δικηγόροι και να παρασχεθεί βοήθεια στους κρατούμενους. Συμπαραστάτες του υπέγραψαν γνωστά ονόματα όπως, ο Ντάριο Φο, Dario Fo, ο Norberto Bobbio, ο Alberto Moravia, ο Φράνκα Ράμε, Franca Rame, ο Vittorio Foa, ο Aldo Natoli και ο Antonio Landolfi, που εντάχθηκαν ως μέλη στην «Επιτροπή για την απελευθέρωση του Panzieri», «Comitato per la liberazione di Panzieri», στην οποία ήταν πρόεδρος ο γερουσιαστής Umberto Terracini, πρόεδρος της Συντακτικής Συνέλευσης για το Ιταλικό Σύνταγμα.

Η κηδεία του

Η επιμνημόσυνη δέηση για το Μίκη Μάντακα, έγινε τη Δευτέρα 3 Μαρτίου στο ναό της Santa Chiara στην Piazza della Minerva στη Ρώμη, και την παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι απ' αυτούς νέοι, ενώ οι οπαδοί του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος, δέχθηκαν επιθέσεις την ώρα που πήγαιναν στην τελετή, με αποτέλεσμα βίαιες συγκρούσεις και συλλήψεις . Στο τέλος της λειτουργίας, ο Giorgio Almirante, ο τότε γραμματέας του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος, στάθηκε στα σκαλιά του ναού και εκφώνησε μια συγκλονιστική από στήθους αποχαιρετιστήρια ομιλία..

«Ρωμαίοι! Αυτή δεν είναι μία συγκέντρωση, είναι μια ιεροτελεστία!
Η Ελληνική Πατρίδα θα φυλάξει τα θνητά λείψανα του Μιχάλη Μάντακα, νεομάρτυρα μιας ιδέας, μιας τάξης αγωνιστών και πιστών που έχει υπερβεί τα σύνορα του τόπου μας για να συνενώσει σ’ ένα σύνδεσμο πολιτισμού, τάξεως κι ελευθερίας, το καλύτερο τμήμα των νέων γενεών του δυτικού κόσμου. Εμείς, Μιχάλη Μάντακα, θα φυλάξουμε το πνεύμα σου, θα το διατηρήσουμε δίπλα στα υψηλόφρονα, δυνατά κι ευγενή πνεύματα του Βιργιλίου και του Στέφανου Ματτέϊ, στο όνομα των οποίων και για τους οποίους έπεσες. Θα διατηρήσουμε το πνεύμα σου δίπλα στα ανώτερα και ισχυρά πνεύματα των υπολοίπων, μικρών και μεγάλων, που δολοφόνησε τα τελευταία χρόνια η κόκκινη βαρβαρότητα. Θα διατηρήσουμε το πνεύμα σου στο αξιοσέβαστο σύνθημα που μας δίδαξε μια γειτονιά της Ρώμης, όταν δίπλα από το μέρος όπου έπεσες έγραψε: «Είχε μόνον ένα ελάττωμα, το να είναι ένας νεολαίος της δεξιάς!».
Το έγκλημα που διαπράχθηκε εναντίον σου, Μιχάλη Μάντακα, είναι αναμφίβολα, μαζί με τη φωτιά του Primavalle, το πιο λυσσαλέο έγκλημα που διαπράχθηκε από τους κόκκινους σε αυτήν την μεταπολεμική περίοδο. Δολοφονήθηκες, επειδή ένας δολοφόνος απελευθερώθηκε από την φυλακή! Δολοφονήθηκες, επειδή η δικαιοσύνη εμποδίστηκε να ακολουθήσει την πορεία της ενάντια σ’ έναν δολοφόνο. Δολοφονήθηκες, επειδή δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί η δίκη γιά τον εμπρησμό του Primavalle.
Έτσι λοιπόν, αυτό είναι ένα έγκλημα εναντίον της Δικαιοσύνης, είναι ένα έγκλημα κατά του Κράτους. Και σ’ αυτό το σημείο το δίλημμα που ήδη έχουμε αναφέρει καθίσταται ακόμα πιο επιτακτικό. Δεν είμαστε πλέον γαλήνιοι, οπότε λέμε: Ή μας υπερασπίζεται το κράτος ή υπερασπιζόμαστε μόνοι μας τον εαυτό μας! Τίποτα περισσότερο δεν θα πούμε γι’ αυτό, γιατί έχουμε το δικαίωμα και το καθήκον να μιλήσουμε, όχι μόνο στο όνομά μας, όχι μόνο στο όνομα της Εθνικής Δεξιάς, αλλά για λογαριασμό όλων των εντίμων πολιτών, εξ ονόματος όλων των Ιταλών οι οποίοι δεν θέλουν να υποκύψει η Ιταλία στους εγκληματίες, όποιοι κι είναι, ποινικοί ή πολιτικοί.
Συνεπώς λέμε: «Είτε το κράτος θα αμυνθεί ή οι πολίτες έχουν το δικαίωμα και το καθήκον να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους». Κι έχουμε το ιερό δικαίωμα και το ανώτερο καθήκον να παρέμβουμε και να εκπροσωπήσουμε, με όρους πολιτικούς και ηθικούς, με όρους ακλόνητης άμυνας της ελευθερίας, όλους τους πολίτες που δεν νοιώθουν πλέον να τους εκφράζει αυτό το κράτος, σκοπεύοντας επίσης να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.
Μιχάλη Μάντακα, αυτό σημαίνει για μας, πως δεν σε ξεχνάμε, αυτό σημαίνει για μας να μην λησμονήσουμε την θυσία σου! Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση ούτε καν θα προφέρω την λέξη «εκδίκηση». Και βέβαια δεν προφέρω λέξεις παραιτήσεως ή ενόχου λησμονιάς, αλλά αποφασιστικότητος και θάρρους. Αυτή είναι μια προσευχή που υψώνεται σαν όρκος μπροστά σ’ ένα ναό, ένα ναό αφιερωμένο σε μιαν Αγία, η οποία ήξερε πως η Αγάπη είναι Αγώνας! Αυτό είναι το πνεύμα μας, η δέσμευσή μας, η συμφωνία μας, αυτό, Ρωμαίοι, είναι ο όρκος μας! Και τώρα, στο όνομα του Μιχάλη Μάντακα, ενός λεπτού σιγή: Ρωμαίοι, Προσοχή!»

Μίκης Μάντακας Παρών!
Mikis Mantakas Presente!

Ένα ποίημα της κοπέλας του Μίκη Μάντακα μελοποιημένο από Amici del vento

Rate this item
(2 votes)
© 2018-2019 News All Rights Reserved. Designed By CS