Νοεμβρίου 19, 2019

ΚΕΙΜΕΝΑ (22)

Κάποτε αρκετοί Έλληνες Εθνικιστές πιστέψαμε σε έναν τύπο τον οποίο όσοι τον είχαν γνωρίσει πριν από εμάς τον απεχθάνονταν. Τους θεωρούσαμε όλους όσους “λέρωναν” το στόμα τους για αυτόν ως ψεύτες, πληρωμένους, συκοφάντες και εν τέλει ως εχθρούς μας και ας ήταν πάραυτα Εθνικιστές με ιστορία και έργο στις “πλάτες” τους. Κανένας δεν θα έπρεπε να κρίνει τον συγκεκριμένο άνθρωπο γιατί ήταν ο “αρχηγός” μας και ως Εθνικιστές ο “αρχηγός” είναι κάτι το ιερό γιατί θεωρητικά είναι ο καλύτερος όλων, ο πιο άριστος ανάμεσα στους άριστους. Κάποιοι λίγοι που βρισκόντουσαν δίπλα του, όπως ο γράφων του κειμένου, θα μπορούσαμε να δεχτούμε μέχρι και σφαίρα στο στήθος σε περίπτωση που κάποιος πήγαινε να βλάψει τον "αρχηγό" μας.

Τα χρόνια πέρναγαν και βήμα βήμα ο Εθνικισμός άρχιζε να μεγαλώνει ραγδαία. Τα προβλήματα που μάστιζαν την Πατρίδα μας έκαναν τους συμπατριώτες μας να ξυπνούν από τον λήθαργο τον οποίο βρίσκονταν. Έτσι λοιπόν οι Εθνικιστές μπήκαμε στην βουλή και μέσα μας επιθυμούσαμε όσο τίποτα άλλο να γίνουμε η κυβέρνηση αυτού του τόπου. Μια κυβέρνηση όπου θα έφερνε την κάθαρση απέναντι στην ασυδοσία των πολιτικάντιδων και θα έκανε την Πατρίδα μας μεγάλη και άξια ξανά. Θεωρούσαμε τους εαυτούς μας ευλογημένους και απίστευτα τυχερούς που τα όνειρα μας ήταν έτοιμα να πάρουν σάρκα και οστά και πιστεύαμε ακόμα πως και οι ίδιες μας οι ζωές ήταν μικρές μπροστά σε ένα τέτοιο μεγαλείο. Βέβαια η αλήθεια ήταν πως ελάχιστοι πιστεύαμε σε όλα αυτά και εκ του αποτελέσματος λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο...

Πολύ σύντομα οι μάσκες άρχισαν να πέφτουν από τα οφέλη που παρέχει το σύστημα, για κάποιους οφέλη για εμάς δηλητήριο. Το πραγματικό πρόσωπο του "αρχηγού" μας άρχισε να φαίνεται, πάραυτα κάναμε υπομονή για το γενικότερο καλό. Όμως η ανοχή μας έδωσε χώρο δράσης σε αριβίστες, τυχοδιώκτες, οπορτουνιστές και καρεκλοκένταυρος που μόνο τους ενδιαφέρον ήταν πως θα κάνουν τις μεγάλες κοιλιές τους ακόμα μεγαλύτερες. Η ηδονή που έβρισκαν δεν ήταν σαν την ηδονή που νιώθαμε και νιώθουμε εμείς μέσω του Αγώνα . Ο σκοπός ο δικός μας ήταν η επικράτηση της Ιδέας και η απελευθέρωση της Ελλάδας, ενώ ο δικός τους ήταν να βλέπουν τους ήδη παχυλούς αριθμούς των ATM να παχαίνουν ακόμα περισσότερο. Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι, το κλίμα που υπήρχε ήταν κάτι πολύ περισσότερο από άρρωστο και το μεγαλύτερο κομμάτι των αξιόλογων Συναγωνιστών άρχισε να αποχωρεί. Το άλλοτε μάχιμο Εθνικιστικό κίνημα δεν είναι τίποτα άλλο πλέον πέρα από ένα Κ.Α.Π.Ι και αυτό ήταν μια απόφαση του κάποτε "αρχηγού" μας και της αυλής του.

Ήμουν πεπεισμένος πως στη χθεσινή του απολογία θα προσπαθήσει να διασώσει τα τελευταία ψήγματα αξιοπρέπειας που του είχαν απομείνει. Ειδικά όταν είχαν προηγηθεί τουλάχιστον δύο απολογίες αξιοπρεπέστατες, θεωρούσα πως είναι για αυτόν μονόδρομος. Μάταια όμως, το βαρέλι όντως δεν είχε και δεν έχει πάτο και η υστεροφημία είναι κάτι που δεν απασχολεί τον πρώην "αρχηγό" μας.

Έτσι λοιπόν, μέσα σε πολλούς Συναγωνιστές που "άδειαζε" και σε Ιδέες που απαρνιόταν με τρομερή άνεση και ευκολία, αναφέρθηκε και σε εμένα χαρακτηρίζοντας με ως άτομο μη άξιο της εμπιστοσύνης του. Στην χρυσή αυγή 16 χρόνια συναπτά πέρασα ως επικεφαλής από αρκετά πόστα τα οποία ήταν πρότυπο όσο βρισκόταν υπό την διοίκησή μου. Ως γνωστόν υπήρξα και συνοδός του λεγόμενου "αρχηγού", πάραυτα όλα αυτά έγιναν εν αγνοία του διότι ήμουν άτομο το οποίο δεν ήταν άξιο για την εμπιστοσύνη ενός τόσου μεγάλου άντρα.

Θέλω να δηλώσω πως όταν ένας αποδεδειγμένος ψεύτης, ένας αρνητής των ιδεών του, ένας ρουφιάνος των συντρόφων του, ένας οικονομικά αδηφάγος, ένας προσκυνητής του συστήματος, με αποκαλεί ως άτομο ανάξιο της εμπιστοσύνης του, αυτό για μένα είναι ένας τίτλος Τιμής και παράσημο το οποίο με κάνει ιδιαίτερα υπερήφανο σε προσωπικό επίπεδο όσο και στα μάτια των πραγματικών Εθνικιστών και Συναγωνιστών μου. Βέβαια δείξε μου τον κουμπάρο σου να σου πω ποιος είσαι. Ένα άλλο ακόμα θλιβερό άτομο που μέχρι και την ώρα που βρισκόταν στην τουαλέτα χαιρετούσε με το δεξί του χέρι τεντωμένο αλλά όλα αυτά ήταν ένα αστείο και έκαναν απλά πλάκα όπως είπε και ο ίδιος... Σύντομα θα καταλάβετε ότι δεν έχουμε όλοι μας το ίδιο χιούμορ και δεν κάνουμε όλοι πλάκα.

Πολλοί θεωρούν πως η πτώση της χρυσής αυγής σήμανε και το τέλος του Εθνικισμού. Η απάντηση είναι Όχι! Η πτώση της χρυσής αυγής έφερε την κάθαρση που είχε ανάγκη η Ιδέα μας και όλα θα φτιαχτούν από την αρχή, αλλά αυτή την φορά οι βάσεις μας θα είναι γερές και όχι σαπισμένες. Το κάστρο το οποίο ήδη φτιάχνουν οι Εθνικιστές από άκρη σε άκρη της Ελλάδας δεν πρόκειται αυτή την φορά να πέσει εκ των έσω, γιατί οι εφιάλτες φάνηκαν και σύντομα θα παραδοθούν στην λήθη της Ιστορίας, στο μοναδικό σημείο στο οποίο τους αξίζει να βρίσκονται.

Σωτήρης Δεβελέκος 

Υ.Γ(1):Ένα μεγάλο συγχαρητήρια σε όσους δεν έσκυψαν το κεφάλι απέναντι στο κυνήγι μαγισσών που εξαπέλυσε το σύστημα και κυρίως στον Ηλία Κασιδιάρη και στον Γιάννη Λαγό που κοίταξαν την Ιστορία κατάματα.

Υ.Γ(2):Το σύστημα και οι πολιτικοί αντίπαλοί μας, ήσασταν πολλοί τυχεροί που υπήρξε ως αρχηγός των Εθνικιστών το εν λόγω άτομο. Μην βιαστείτε όμως να το γιορτάσετε και να θυμάστε πως η τύχη δεν κρατάει για πάντα και κάποτε τελειώνει.

Σήμερα συμπληρώνονται 6 χρόνια από την πιο στυγερή, πολιτική δολοφονία των τελευταίων δεκαετιών.

Σαν σήμερα το 2013 και ώρα 19:00, δολοφονούνται άνανδρα οι δύο Συναγωνιστές και αδερφοί μας, ο Μανώλης Καπελώνης και ο Γιώργος Φουντούλης.

6 χρόνια μετά δεν έχει υπάρξει σύλληψη των δραστών, ενώ το κράτος και οι αρχές καλύπτουν την όλη υπόθεση τηρώντας σιγή ιχθύος για την δολοφονία δύο νέων. Βλέπετε εμείς οι Εθνικιστές είμαστε τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού, έτσι λοιπόν οι ζωές μας δεν έχουν την ίδια αξία όπως οι ζωές των υπολοίπων.

Για τον Γιώργο και τον Μάνο δεν θα υπάρξουν κεντρικοί οδοί με το ονοματεπώνυμο τους, δεν θα υπάρξει ούτε άγαλμα ούτε η πλειοψηφία του κόσμου θα ξέρει τα ονόματα τους, οι οικογένειες του Γιώργου και του Μάνου δεν θα προσκληθούν ποτέ στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης για να γίνει γνωστός ο πόνος τους. Έτσι λοιπόν η πιο φρικτή, πολιτική δολοφονία των τελευταίων ετών δεν πρέπει να ακούγεται και κράτος σε συνεργασία με το παρακράτος, επιχειρούν με υπόγειες μεθοδεύσεις να περάσει στην λήθη.

Υπάρχει όμως κάτι το οποίο γεννήθηκε την 1η Νοέμβρη του 2013. Υπάρχει κάτι το οποίο οι δολοφόνοι του Γιώργου και του Μάνου στόχευαν στην πραγματικότητα αλλά δεν κατάφεραν να το σκοτώσουν. Είναι η Πίστη μας που ξαναγεννήθηκε την 1 Νοέμβρη, είναι η θυσία των δύο Αδερφών μας που έγινε ο δικός μας Ορκος για μια ζωή.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα εμπόδια και αν βρούμε στον δρόμο μας δεν θα σταματήσουμε να συνεχίζουμε τον Αγώνα για τον οποίο έπεσαν τα αδέρφια μας. Τον Αγώνα για την απελευθέρωση της Πατρίδας και του Λαού μας.

Δικαστές μας είναι οι Αγέννητοι και οι Νεκροί αυτού του τόπου. Ελπίζουμε όταν ξανάσυναντηθούμε με τον Γιώργο και τον Μάνο να τους έχουμε κάνει περήφανους με τις πράξεις μας σε αυτό τον κόσμο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ - ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

ΑΔΕΡΦΙΑ ΖΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΤΕ!

1Ο Σωτήρης Δεβελέκος είναι γνωστός στον «εθνικιστικό χώρο» για την πολύχρονη δράση και παρουσία του. Υπήρξε κορυφαίο στέλεχος της «Χρυσής Αυγής» ενώ πριν λίγο καιρό αποφάσισε να αποχωρήσει από το κόμμα του Μιχαλολιάκου και να ιδρύσει μαζί με άλλους ανένταχτους συναγωνιστές την κίνηση «Εθνική Κοινωνική Δράση». Το τελευταίο διάστημα εμφανίζεται και σε εκπομπές στο διαδίκτυο όπου και αναπτύσσει τις θέσεις και τις απόψεις του σχετικά με διάφορα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα.

Ο πίνακας του Ισπανού ζωγράφου Φρανκίθκο Κόγια . Απεικονίζει τον ελληνικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο Τιτάνας Κρόνος, φοβούμενος ότι τα παιδιά του θα τον ανέτρεπαν παίρνοντας αυτά την εξουσία, τα έτρωγε αμέσως μετά τη γέννησή τους. 

Έτσι λοιπόν είχε για πολλά χρόνια και η πραγματικότητα του Εθνικισμού στην Ελλάδα. Πολλά αξιόλογα τέκνα, που ήταν το μέλλον του Εθνικισμού και της Πατρίδας, γινόντουσαν βορά από έναν άλλο “Κρόνο” που φοβόταν να μην χάσει τα προνόμια της εξουσίας αυτός και η οικογένεια του. Εκατοντάδες τα θύματα ανά τα χρόνια, με μεγαλύτερο θύμα όλων όμως την Ιδέα και την Πατρίδα μας. 

Όσοι είχαν δύο μάτια έπρεπε να γίνουν βορρά, αφού πρώτα είχαν χρησιμοποιηθεί πλήρως για τα σχέδια του “Κρόνου” και της φαμίλιας του. Έπρεπε να μένουν μόνο οι τυφλοί στο βασίλειο του ώστε να μπορούν οι μονόφθαλμοι κόλακες να βασιλεύουν. Και έτσι έγινε. 

Μέχρι που το βασίλειο καταστράφηκε από την αδηφαγία, την απληστία και επειδή όσο πλησίαζε η ώρα αποχώρησης του “Κρόνου” από την καρέκλα της εξουσίας, εκείνος έτρωγε ακόμα περισσότερο τα παιδιά του. 

Το χθεσινό αποτέλεσμα των εκλογών δεν είναι η τιμωρία του “Κρόνου” από το σύστημα, δεν είναι ήρθε η τιμωρία αυτή, από τους εχθρούς του Εθνικισμού αλλά από τους προστάτες του. Η χθεσινή τιμωρία του “Κρόνου” και της αυλής του ήρθε από τα παιδιά του Εθνικισμού που έτρωγε αχόρταγα τόσα χρόνια και η Νέμεσις που έρχεται είναι απο ζώντες και Νεκρούς.

Όλοι οι συνειδητοποιημένοι Εθνικιστές, γνωρίζουμε πως η ιδεολογία μας είναι η πραγματική έκφραση των φυσικών νόμων. Έτσι, πολλά από τα επιχειρήματα μας δεν χρειάζονται ιδιαίτερα μεγάλες και περίπλοκες ιδεολογικές αναζητήσεις, αρκεί μια ματιά στην φύση. Γιατί ο λευκός άνθρωπος πρέπει να κάνει οικογένεια; Για να διαιωνίσει το είδος και το πνεύμα του που πηγάζει από την μοναδική φυλετική ψυχή που ο ίδιος φέρει. Το ίδιο ο λύκος, ο λέων κλπ. Τι είναι όμορφο; Η ομορφιά αντίθετα με ό,τι θέλουν να μας πουν οι αριστεροί και οι φεμινίστριες περί ‘υποκειμενικότητας’ είναι μια και απόλυτη, από την αφροδίτη της μήλου έως τις σύγχρονες ενσαρκώσεις της.

Όμως αυτές (και πολλές άλλες) οι αυταπόδεικτες αλήθειες, μας έκαναν κακό! Μας έκαναν δυστυχώς ράθυμους!

Ο σύγχρονος εθνικιστής, ξέχασε πως είναι η φυσική έκφραση των φυσικών νόμων, πως επάνω του πέφτει ο ιστορικός ρόλος της υπεράσπισης του κάλλους, της γαλήνης, της τάξης! Γιατί χρόνια ήμασταν παρατηρητές σε ένα κουκλοθέατρο σκιών, με πρωταγωνιστές παράξενες καρικατούρες ‘ανθρώπων’ να παρουσιάζονται βγάζοντας άναρθρες ζωώδεις κραυγές ως “φυσικοί” ως “φυσιολογικοί”. Και γελούσαμε! Ήταν οι καρικατούρες που μας διασκέδαζαν, όσο απομονωμένοι μέσα σε έναν κλειστό θάλαμο ηχούς (βλέπε φαινόμενο echo chamber), αναλύαμε την γεωγραφική καταγωγή του λευκού ανθρώπου (για αρχή)… θυμίζοντας θλιβερά τους μοναχούς που ενώ οι βάρβαροι έμπαιναν στην πόλη το 1453, συζητούσαν περί το φύλλο των αγγέλων! Καταλλήγοντας λίγο αργότερα χωρίς κεφάλι… Έτσι και εμείς απομονωμένοι και ανόητα λελογιζόμενοι περί άχρηστων φιλοσοφικών ερωτημάτων, σε λάθος τόπο και χρόνο, χάσαμε την ουσία. Οι καρικατούρες νίκησαν! Διότι γνώριζαν πως μαίνονταν ένας πόλεμος. Πόλεμος για την κοινωνία και την αντίληψη περί πραγματικότητας, ένας πόλεμος ενάντια στην λογική, με αυτούς επιτιθέμενους και εμάς αμυνόμενους. Μόνο που εμείς ‘συζητούσαμε’, έτσι κυριάρχησαν στην καθημερινή ζωή, κυριάρχησαν στην τέχνη στην τηλεόραση τα περιοδικά τις εφημερίδες. Και τώρα, βρισκόμαστε μπροστά στους καρπούς, της δικής μας απροσεξίας, της δικής μας ανοησίας! Να είμαστε εμείς οι καρικατούρες που ένα μάτσο ψυχολογικά ασταθών υπανθρώπων παρουσιάζουν ως ‘περιθωριακούς’.

Πως εμείς, που προτάσσουμε την φιλοσοφία, την γυμναστική το θάρρος, την τέχνη την οικογένεια βρεθήκαμε να είμαστε οι εξοβελιστέοι; Διότι πολύ απλά το αφήσαμε να συμβεί…

Αυτοί.. που για να ζήσουν πρέπει κάτι να πεθάνει... στην προκειμένη η πατρίδα.. λίγο πριν από αυτό ο ‘νοικοκυραίος’ (θυμίζουμε συνθήματα για τον θάνατο ζακ)  λίγο πριν από αυτό έπρεπε να πεθάνει το ‘αφεντικό’... γενικά για να ζήσουν αυτοί πρέπει συνεχώς κάτι να πεθαίνει. Και εμείς συνεχίζουμε να το ανεχόμαστε. Ας πάψουμε να ανεχόμαστε, ας επιστρέψουμε το εθνικιστικό κίνημα εκεί που του αρμόζει στον δρόμο στην κοινωνία στην φύση! Η συσπείρωση είναι πλέον όχι μια πρόταση κάποιων ρομαντικών.. αλλά η κραυγή της φύσης για βοήθεια και όποιος δεν ακούσει θα βρεθεί μπροστά στις ιστορικές του ευθύνες.

 

Για το αίμα την κοινότητα, την πατρίδα

Εθνικισμός τώρα

Κάποτε, ήταν ένα κίνημα φοβερό και τρομερό.

Του Diego Fusaro –

Σελίδα 1 από 2
© 2018-2019 News All Rights Reserved. Designed By CS