Σεπτεμβρίου 22, 2019

18 Σεπτεμβρίου 2013 και ώρα 8:00 πμ.


Κατευθύνομαι στην εργασία μου. Το ράδιο στο αυτοκίνητο μου αναφέρει ένα περίεργο περιστατικό στο Κερατσίνι, όσο συνεχίζω να το ακούω καταλαβαίνω ότι κάτι άσχημο έχει συμβεί, κάτι που το κράτος το ήθελε όσο τίποτα την συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Μέσα μου κάτι μου λέει ότι τα πράγματα θα γίνουν πολύ άσχημα σε λίγες ώρες ή μέρες. Κανένας δεν πίστευε όμως πόσο άσχημα θα γίνουν τα πράγματα και τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Κάθε ώρα που περνάει τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, σε αγαστή συνεργασία με την εξουσίας και τους “αντιεξουσιαστές” απαιτούν κεφάλια και αίμα Εθνικιστών.

18 Σεπτεμβρίου 2013 και ώρα 13:00.


Φεύγω από την εργασία μου διότι πληροφορούμε πως η αστυνομία με αναζητεί και έχουν πάρει ομήρους την αδερφή μου και την μητέρα μου!
Δεν μπορώ να αντιληφθώ τι συμβαίνει και για ποιο λόγο έχει γίνει όλο αυτό.
Κατευθύνομαι προς το Α.Τ Κορυδαλλού με σκοπό να παραδοθώ και να δω τον λόγο τον οποίο με αναζητούν οι αρχές.
Έχω μιλήσει με την πρώην σχέση μου στο τηλέφωνο, με περιμένει να την πάρω από το σπίτι της για να πάμε μαζί στο Α.Τ.
Φτάνω σπίτι της και την παίρνω τηλέφωνο να κατέβει.
Δεν απαντά στο τηλέφωνο, ενώ η γειτονιά της είναι γεμάτη από περίεργες φάτσες και πολλές μηχανές. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά αλλά ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται.

18 Σεπτεμβρίου 2013 και ώρα 13:45.


Φεύγω από το σπίτι της πρώην σχέσης μου καθώς δεν μπορώ να την εντοπίσω.
Συνεχίζω την κατεύθυνση μου στο Α.Τ όπου βρίσκονται υπό ομηρία η αδερφή μου με την μητέρα μου.
Δεκάδες μηχανές με περικυκλόνουν.
Είναι ενέδρα πιστεύω στιγμιαία.
Ένα περίστροφο με σημαδεύει στον αριστερό κρόταφο και ένα πιστόλι στον δεξιό.
Νιώθω την ζωή μου να περνάει μπροστά από τα μάτια μου, πιστεύω πως είμαι τα πρώτα αντίποινα που θα γίνουν από τους αριστερούς τρομοκράτες.
Δεν ένιωσα φόβο ούτε για μια στιγμή.
Δίπλα μου, τα ανθρωπάκια που με σημαδεύουν ουρλιάζουν υστερικά “αστυνομία, ακίνητος”, με βγάζουν έξω και μου παίρνανε χειροπέδες.
Δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται ακόμα.
Ακούω στον ασύρματο πως “αυτός που ψάχνουμε, βρίσκετε στην κατοχή μας”.

18 Σεπτεμβρίου 2013 και ώρα 14:15

Βρίσκομαι στο Α.Τ Κορυδαλλού και μετά από ελάχιστη ώρα με μεταφέρουν στην ΓΑΔΑ, στον όροφο “Προστασίας Πολιτεύματος”.
Αλήθεια γιατί ένα δημοκρατικό πολίτευμα χρειάζεται προστασία;
Πόσο Τιμή μπορεί να νιώσεις,όταν έχεις επισκεφτεί τον όροφο που επισκεπτόνται οι εχθροί αυτού του καθεστώτος, οι εχθροί αυτής της σύγχρονης Χούντας.

18 Σεπτεμβρίου 2013 και ώρα 17:00


Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου την πρώην κοπέλα μου με τον αδερφό της. Τους είχαν απαγάγει οι αστυνομικές αρχές όπως εμένα και την οικογένεια μου. Εντελώς παράνομα, καταπατώντας κάθε ανθρώπινο δικαίωμα μας. Στις ερωτήσεις, γιατί μας έχετε εδώ, δεν παίρναμε απάντηση ενώ όταν ζητήσαμε δικηγόρο η απάντηση ήταν ότι δεν έχουμε κανένα δικαίωμα και σε περίπτωση που ξαναμιλήσουμε θα έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα. Όντως αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτού του καθεστώτος. 

18 Σεπτέμβριου 2013 ώρα 20:00.


Έχουν γίνει ήδη έρευνες στο σπίτι της πρώην μου, στο πατρικό μου, στο σπίτι που εμένα και στο όχημα που οδηγούσα. Έρευνες σαν αυτές του Hollywood, με εκπαιδευμένα σκυλιά, με μασκοφόρους Ζόρο που ξεφυσούσαν από απογοήτευση που δεν βρισκάν τίποτα μεμπτό και έπαιρναν ως στοιχεία κατηγορίας βιβλία, περιοδικά, αφίσες μέχρι και κωμικές ζωγραφιές.

18 Σεπτεμβρίου 2013 και ώρα 22:00.


Είμαι και επίσημα κρατούμενος.
Η δικογραφία που μου δίνουν αναφέρει πως υπήρχαν πληροφορίες ότι ήμουν κάτοχος μεγάλης ποσότητας όπλων, εκρηκτικών, πυρομαχικών και ναρκωτικών.
Σίγουρα θα ζήλευε και ο Εσκομπαρ μια τέτοια δικογραφία αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν βρήκαν ποτέ κάτι από όλα τα οποία έγραφαν. Ήξεραν ότι δεν μπορούσαν ποτέ να βρουν κάτι τέτοιο διότι οι αρχές και οι μυστικές υπηρεσίες με παρακολουθούν χρόνια παρανόμως και ηξέραν πολύ καλά το ποιος είμαι.
Πάραυτα κατηγορήθηκα για οπλοκατοχή λόγο του ότι στο πατρικό μου σπίτι βρέθηκαν τα πειστήρια του εγκλήματος.
Ναι! Βρέθηκαν δυο ολόκληρα μαχαίρια βουτύρου μέσα σε ένα σπίτι, που θα μπορούσαν κάλλιστα να καταλύσουν το πολίτευμα!

Την επόμενη μέρα δικάστηκα από ένα δικαστήριο, που δεν με ρώτησε για τις κατηγορίες που μου είχαν προσάψει.
Με ρώτησαν αν είμαι περήφανος για τις Ιδέες μου, κάτι που ουδέποτε απαρνήθηκα σε αντίθεση με πολλούς άλλους τραγικούς τύπους.
Κρίθηκα ένοχος για οπλοκατοχή λοιπόν πρωτόδικα, λόγο των μαχαιριών βουτύρου που βρέθηκαν στο πατρικό μου σπίτι. Επίσης κρίθηκε ένοχη και η πρώην κοπέλα μου, για υπόθαλψη εγκληματία. Όντως τότε κατάλαβα στο πετσί μου γιατί αναφέρουν την δικαιοσύνη ως τυφλή...
Τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης είχαν φτιάξει πρωτοσέλιδα με την φάτσα μου και το ονοματεπώνυμο μου και έκαναν κυριολεκτικά πάρτι από την χαρά τους. Αναρωτιέμαι πως βγάζουν έτσι στην φορά τα πρόσωπα και τα ονοματεπώνυμα μας, ενώ μέχρι και στους serial killers σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα τους. Την απάντηση βέβαια την γνωρίζω.

3 χρόνια μετά...


Γίνεται το εφετείο για της κατηγορίες που κρίθηκα ένοχος πρωτόδικα. Αθωόνομαι πανηγυρικά!
Έπρεπε να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας και το κατάφερα. Το οικονομικό κόστος τεράστιο και βοήθεια κυριολεκτικά από πουθενά. Μόνος μου εναντίων κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών. Τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης βέβαια δεν βγάζουν τσιμούδια για την αθώωση μου, σε αντίθεση με τα πανηγύρια που είχαν στήσει πριν τρία χρόνια.

6 χρόνια μετά
18 Σεπτεμβρίου 2019 και ώρα 11:22.


Γράφω το μικρό αυτό κείμενο και κάνω τον απολογισμό μου.

Γιατί ενώ δεν ήμουν βουλευτής στοχοποιήθηκα σε τέτοιο βαθμό;

Γιατί παραβιάστηκαν τόσο κραυγαλέα τα ανθρώπινα δικαιώματα μου και βγήκε στην φορά η προσωπική μου ζωή και οι τηλεφωνικοί μου διάλογοι, ενώ δεν αναφέρουν εγκληματική δραστηριότητα;

Ολα αυτά που έχω υποστεί, με την παράνομη παραβίαση του “προσωπικού απορρήτου” μου θα μπορούσαν να γίνουν σε κάποιον αναρχικό, σε κάποιον κομουνιστή, σε κάποιον αριστερό ή δεξιό, σε κάποιον ομοφυλόφιλο;
Τι έκανε και τι κάνει μέχρι τώρα η δικαιοσύνη για όλα αυτά τα οποία έγιναν και συνεχίζονται να γίνονται εις βάρος μου;

Γιατί επίσημα οι Μυστικές Υπηρεσίες της Ελλάδας με παρακολούθουσαν πριν γίνει η δολοφονία στο Κερατσίνι;

Γιατί συνέτρεχαν λόγοι “Εθνικής Ασφαλείας” στο πρόσωπο μου; Ποίοι ήταν αυτοί;
Ατελείωτα ερωτήματα, που έχουν όλα σχεδόν μια απάντηση, λίγο πολύ είναι γνωστή στους περισσότερους από εμάς.

6 χρόνια μετά οι θυσίες μου και οι θυσίες που έκαναν κάποιοι άλλοι, που ήταν πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μου, δυστυχώς δεν έπιασαν τόπο.
Δυστυχώς προδόθηκαν και κάποιοι πάνω σε αυτές τις θυσίες έκαναν περιουσίες, αυτοί και οι αυλές τους.
6 χρόνια μετά κράτος και παρακράτος πανηγυρίζουν πως ο Εθνικισμός στην Ελλάδα πέθανε.
Ατελείωτες οικογένειες καταστράφηκαν και συνεχίζουν να καταστρέφονται.
Οι λεγόμενοι “Αγνωστοι Στρατιώτες” της Ιδέας μας βρέθηκαν πισώπλατα μαχαιρωμένοι.
Βρέθηκαν προδομένοι και ξεχασμένοι.

Για να μην μακρηγορώ περαιτέρω, στην στιγμή που βρισκόμαστε, υπάρχουν δύο δρόμοι.
Ο δρόμος του να παραδοθούμε, να παραδοθούμε, να σκύψουμε το κεφάλι και να γονατίσουμε μπροστά στο σύστημα και τα εξαπτέρυγα του.
Ο δρόμος της αστικοποίησης, ο δρόμος της ντροπής.
Ο δρόμος της προδοσίας των ονείρων μας.

Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος της Εθνικής Λαϊκής Επανάστασης.
Ο δρόμος στον οποίο παλεύουμε από παιδιά.
Ο δρόμος που θα σφίξουν τα δόντια μας το “μαχαίρι” της Ιδέας και θα θυμίσουμε στον εαυτό μας τις θυσίες που έκαναν οι Ιδεολογικοί και Βιολογικοί μας πρόγονοι.
Πολλοί οι εχθροί, Μεγάλη όμως η Τιμή!

Όπως και να έχει τίποτα δεν τελείωσε όσο υπάρχει έστω και ένας από μας.

Σε αυτή την ζωή υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που δεν μπορεί να εξαγοραστεί με χρήματα ή εξουσίες.
Υπάρχουν κάποιοι που δεν φοβούνται μην χάσουν την Ελευθερία τους ή ακόμα και την Ζωή τους.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να δουν αυτό τον σύγχρονο κόσμο να φλέγεται και μέσα από τις στάχτες του, να αναστηθεί η πραγματική μας Πατρίδα.
Η Ελλάδα της Εθνικής κυριαρχίας και της κοινωνικής Δικαιοσύνης.

Σωτήρης Δεβελέκος


Αμετανόητος Εθνικιστής

Όλοι διαβάσαμε για την ιστορία όπου ένας ελληνόψυχος, νεαρός (κατά τα άρθρα 16χρονος) κατέβασε το κουρελόπανο που ονομάζουν σημαία οι τούρκοι. Αυτό έλαβε χώρα στην κατεχόμενη Λύση, ο νεαρός φυσικά καταζητείται από τις κατοχικές δυνάμεις (επίσημες και ανεπίσημες). Το ρεπορτάζ αναφέρει: 

Το περιστατικό σημειώθηκε την περασμένη Κυριακή (8/9). Ο νεαρός φέρεται να μετέβη στην κατεχόμενη Λύση με την ευκαιρία της εορτής της Παναγίας της Λύσης. 

Ο 16χρονος μαθητής, χωρίς να γίνει αντιληπτός μπήκε στο δημοτικό σχολείο ανέβηκε στον ιστό και κατέβασε την τουρκική σημαία. Επίσης, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει σε δημοσίευμα της η εφημερίδα «Αλήθεια», μπήκε σε αίθουσα του σχολείου και έσπασε την φωτογραφία του Ραούφ Ντενκτάς. Ο νεαρός Ε/κ καταγράφηκε από κάμερες την ώρα που ανεβαίνει στο ιστό κατεβάζοντας τη σημαία της κατοχής. Την ίδια ώρα σε δηλώσεις του ο δήμαρχος της κατεχόμενης Λύσης, Αντρέας Καουρής, δήλωσε την Τετάρτη: «Tο τσουνάμι αγάπης των Λυσιωτών, που εκδηλώθηκε μαζικά και καθολικά την περασμένη Κυριακή, με την προσέλευση δύο χιλιάδων και πλέον Λυσιωτών στην γενέθλια γη, με την ευκαιρία της εορτής της Παναγίας της Λύσης, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να επισκιαστεί από το οποιοδήποτε μεμονωμένο περιστατικό, που συνέβη από έναν 16χρονο». Tι αναφέρεουν τουρκικά ΜΜΕ: «Μετά από 45 χρόνια, Ελληνοκύπριοι έκαναν λειτουργία σε εκκλησία των Κατεχομένων στην περιοχή Ακντογάν. Στις 8 Σεπτεμβρίου ένας Ελληνοκύπριος, ενώ παρακολουθούσε την λειτουργία στην εκκλησία, απομακρύνθηκε και πήγε στο κοντινό σχολείο, το οποίο λέγεται Fazıl Küçük. Εκεί σε πρώτη φάση μπήκε σε μια αίθουσα και πήρε την φωτογραφία του Ντεκτάς. Εν συνεχεία βγήκε στο προαύλιο του σχολείου και κατέβασε την Τουρκική σημαία. Μετά ο Ελληνοκύπριος πήδηξε την μάντρα του σχολείου και διέφυγε».

 

Όπως δημοσιεύτηκε ακόμα και από ελληνικά ΜΜΕ, μέλη των ροζ ή όπως αλλιώς λέγονται “λύκων”, δεν ντρέπονται να απειλούν ακόμα και μαθητές.

 

Εμείς, ως ελληνόψυχοι Εθνικιστές, δεν μπορούμε παρά να συγχαρούμε αυτόν τον νεαρό. Πέρα όμως από αυτό, δεν μπορούμε να κρύψουμε την ντροπή μας, που ακόμα μια φορά ως κράτος κριθήκαμε ‘λίγοι’. Και πως να μην γίνει αυτό, αφού έχουμε ακόμα μια προδοτική κυβέρνηση, που κανένα πρόβλημα δεν έχει να στηρίξει την συμφωνία μεταξύ Τσίπρα-Ζαεφ, να ξεπουλήσει Αιγαίο.. και την αδερφή μας κύπρο. Την ώρα που η Τουρκία έχει χάσει κάθε μέτρο, ένα από τα κράτη που φέρεται να είναι εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο κοιμάται τον βαρούχιο ύπνο! Το να πειραχτεί ακόμα και μια τρίχα από αυτόν τον νεαρό, θα έπρεπε να είναι casus belly! Όμως αυτό δεν θα συμβεί...Γιατί δεν έχουμε Εθνικιστική κυβέρνηση. Και δεν έχουμε, γιατί ποτέ μέχρι τώρα δεν είχαμε ένα Εθνικιστικό Κίνημα με αξίες που να απευθύνεται στην κοινωνία! Όμως αυτό σιγά σιγά αλλάζει… 

Όλοι οι πατριώτες/εθνικιστές ακόμα κάποιοι ακραίοι (για αυτούς) δεξιοί, συμφωνούν ότι η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας - Σκοπίων, για το οριστικό όνομα των δεύτερων είναι μια ντροπή για την διπλωματία, το Έθνος και την ιστορία μας. Θα έλεγε κάποιος ότι η παρουσία όλων, στην συγκέντρωση χθες ήταν τουλάχιστον υποχρεωτική… Όχι από κάποιον άλλο, αλλά κυρίως, από την ίδια τους την πατριωτική συνείδηση πως καμώνονται ότι διαθέτουν.

 

Αυτοί έλειπαν! Όμως υπήρχαν πολλά νέα παιδιά, αυριανοί συναγωνιστές και παλιοί γνώριμοι άνθρωποι που είναι έτοιμοι για το αύριο του εθνικισμού που πλησιάζει. Εκεί βρέθηκε με δυναμική παρουσία και η Εθνική Κοινωνική Δράση, με μέλη μας από Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Εθνικιστικά συνθήματα, καπνογόνα και συζητήσεις συνέθεσαν το σκηνικό μιας εξαιρετικά επιτυχημένης συνάντησης και διαμαρτυρίας.

Ως την επόμενη φορά, ως την τελική νίκη! 

Στην προσπάθεια δημιουργίας, όχι μόνο ενός κινήματος με πολιτικό στόχο και δράση. Αλλά στην δημιουργίας μιας κοινότητας ανθρώπων/αγωνιστών που θα τους ενώνει η ιδεολογία αλλά και δεσμοί πραγματικής φιλίας! Αύριο Σάββατο 31/8 θα διεξαχθεί σε κεντρικό σημείο της Αθήνας Εθνικιστικό party!

Αγωνιζόμαστε μαζί

Διασκεδάζουμε μαζί!

Τα λέμε εκεί!

27 Αυγούστου 1922 (8 Σεπτεμβρίου 1922 με το νέο ημερολόγιο) τα τελευταία ελληνικά τμήματα εγκαταλείπουν τη Σμύρνη. Στις 11:00 περίπου, ηεμπροσθοφυλακή του τουρκικού ιππικού, ένα τμήμα 400 ατάκτων ιππέων, εισέρχεται στην πόλη.

Τάσος Ισαάκ - Αθάνατος

Αυγούστου 11, 2019

Η Ελλάδα δεν έχει σταματήσει να παράγει μάρτυρες. Δυστυχώς όμως το ελλαδικό κράτος συνεχίζει να προδίδει την θυσία τους!

 

Το 1996 η Kυπριακή Oμοσπονδία Mοτοσικλετιστών οργάνωσε αντικατοχική πορεία με αφετηρία το Βερολίνο και τερματισμό την κατεχόμενη Κερύνεια. H πορεία ξεκίνησε στις 2 Aυγούστου του 1996 από την πύλη του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο. Οι μοτοσικλετιστές ακολούθησαν μια μεγάλη διαδρομή μέσα από χώρες της Eυρώπης για να καταλήξουν στην Κύπρο στις 10 Αυγούστου. Στην πορεία συμμετείχαν και ξένοι μοτοσικλετιστές. 

 

Στις 11 Αυγούστου επτά χιλιάδες μοτοσικλετιστές θα πραγματοποιήσουν την αντικατοχική πορεία προς την Κερύνεια. Η Τουρκική κατοχική δύναμη απειλούσε ότι θα άνοιγε πυρ και αυτό ανησυχούσε τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από την 1η Αυγούστου η πορεία απασχολούσε το Εθνικό Συμβούλιο και τα άλλα σώματα της κυβέρνησης. Το κατοχικό καθεστώς πήρε επιπρόσθετα μέτρα στη γραμμή αντιπαράταξης. Παράλληλα, είχαν δοθεί εντολές να πυροβολούνται όσοι επιχειρούσαν να περάσουν στα κατεχόμενα. Οι μοτοσικλετιστές αρχικά φαίνονταν αποφασισμένοι να πραγματοποιήσουν την πορεία και να φτάσουν τελικά στην Κερύνεια, προβάλλοντας παράλληλα τη θέση ότι δεν είχαν πρόθεση να συγκρουστούν ούτε με την Αστυνομία, αλλά ούτε και με τα Ηνωμένα Έθνη και ότι η πορεία τους ήταν ειρηνική. Παρόντες ήταν και οι 200 Ευρωπαίοι μοτοσικλετιστές που είχαν έρθει στην Κύπρο. Ωστόσο, μετά από συνάντηση που είχε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης, με τον Πρόεδρο και το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας των Μοτοσικλετιστών, η πορεία ματαιώθηκε. Όπως δήλωσε ο πρόεδρος της ομοσπονδίας, Γιώργος Χατζηκώστας, σύμφωνα με ό,τι του είχε αναφέρει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η Κύπρος ετίθετο σε κίνδυνο με προέλαση των Τούρκων. Έτσι μια πολύ καλά οργανωμένη πορεία διαλύθηκε και μετατράπηκε σε μια ανεξέλεγκτη πορεία που κανείς δεν ήταν σε θέση να ελέγξει πλέον. H κατάσταση ξέφυγε από τα οργανωμένα πλαίσια. Οι μοτοσικλετιστές άρχισαν να κινούνται προς διάφορες κατευθύνσεις. Τα πρώτα μικρο επεισόδια σημειώθηκαν, στη Λευκωσία. Οι διαδηλωτές πέρασαν στη νεκρή ζώνη. Οι κατοχικές δυνάμεις άναψαν φωτιά για να τους απομακρύνουν. Στη Δερύνεια η κατάσταση ήταν χειρότερη, αφού άρχισαν οι συγκρούσεις για να εξελιχθούν στη συνέχεια σε δραματικές.

 

Mοτοσικλετιστές και άλλοι διαδηλωτές βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους ένοπλους στρατιώτες της κατοχικής δύναμης αλλά και οργανωμένους Τούρκους αντιδιαδηλωτές που περιελάμβαναν και οργανωμένες ομάδες των Γκρίζων Λύκων. O Tάσος Iσαάκ, στην προσπάθεια του να βοηθήσει έναν άλλον κύπριο, τον οποίο κτυπούσαν οι Tούρκοι, δέχθηκε επίθεση και έπεσε στο χώμα. Γύρω του μαζεύτηκαν μεγάλος αριθμός Τούρκων αντιδιαδηλωτών καθώς και μέλη της λεγόμενης αστυνομίας του ψευδοκράτους και άρχισαν να τον κτυπούν επανειλημμένα με πέτρες, ρόπαλα, λοστούς, μέχρις ότου αυτός εξέπνευσε. Μέλη της Eιρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ, τα οποία ήταν παρόντα στην σκηνή, επέλεξαν να μην επέμβουν. Kαθοδηγητής της δολοφονικής δράσης εναντίον του Tάσου Iσαάκ φέρεται να ήταν ο αρχηγός του παραρτήματος των Γκρίζων Λύκων στα κατεχόμενα, Mεχμέτ Aρσλάν. Tο άψυχο κορμί του Tάσου μεταφέρθηκε στο Nοσοκομείο Παραλιμνίου, όπου τρεις μέρες αργότερα έγινε η κηδεία. Όταν ο Ισαάκ σκοτώθηκε, άφησε πίσω του την έγκυο σύζυγό του.  

Η Χάρης Αλεξίου της έχει αφιερώσει το τραγούδι "Τραγούδι του Χελιδονίου" Στις 24 Ιουνίου 2008 το ευρωπαϊκό δικαστήριο έκρινε ένοχη την Τουρκία για την δολοφονία Σολωμού και Ισαάκ. Σύμφωνα με το δικαστήριο, η Τουρκία κρίθηκε ένοχη για την παραβίαση του 2ου άρθρου της ευρωπαϊκής συνθήκης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δηλαδή δεν προχώρησε σε ενέργειες για την εύρεση των ενόχων. Επίσης εκδίκασε χρηματική αποζημίωση στην οικογένεια του Ισαάκ

Το ημερολόγιο έγραφε 6 Αυγούστου 1945, οι Αμερικάνοι ρίχνουν την πρώτη ατομική βόμβα στην ιστορία της ανθρωπότητας στην πόλη της Χιροσίμα. Σε 90.000 έως 166.000 εκτιμώνται οι άνθρωποι –άμαχος πληθυσμός- που πέθαναν είτε άμεσα είτε ως αποτέλεσμα των φρικτών εγκαυμάτων, της δηλητηρίασης από τη ραδιενέργεια κ.α. 

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που δεν υπαγορευόταν από καμιά πολεμική ανάγκη. Τρεις μέρες αργότερα θα ακολουθήσει και νέα ρίψη ατομικής βόμβας στην πόλη Ναγκασάκι. Πέρασαν 74 χρόνια απ’ αυτό το πρωινό του Αυγούστου όταν το Αμερικανικό πολεμικό αεροσκάφος “Εnola Gay” διέπραττε το μεγαλύτερο έγκλημα που έγινε στην ιστορία των πολέμων ρίχνοντας την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα κατ’ εντολή του προέδρου Χ. Τρούμαν.

Η Γερμανία είχε δηλώσει παράδοση στους Συμμάχους ήδη από τις 8 Μάη του 1945 και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αναπόφευκτο. Οι Αμερικάνοι όμως ήθελαν να κάνουν επίδειξη δύναμης για το ποιος θα είναι ο ‘αρχηγός’ στο νέο ψυχροπολεμικό τοπίο. Η πρώτη βόμβα που σκοτώνει ακαριαία 70.000 αμάχους από την πρώτη κιόλας μέρα, στο Ναγκασάκι, λέγεται “Little boy”, (Μικρό Αγόρι), κάνοντας τον τότε αμερικανό πρόεδρο Τρούμαν να αναφωνήσει: «Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην ιστορία», ενώ όταν έφτασαν τα «ευχάριστα νέα» στη βάση από την οποία ξεκίνησε το αεροπλάνο που προκάλεσε το ολοκαύτωμα ξέσπασαν τρελοί πανηγυρισμοί.

Το δεύτερο φρικιαστικό αμερικανικό έγκλημα ήρθε τρεις μέρες μετά, στις 9 Αυγούστου του 1945 στο Ναγκασάκι με τη ρίψη της δεύτερης βόμβας, του «Χοντρού Αγοριού».

Τα θύματα του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, όπως έχουν χαρακτηριστεί οι βομβαρδισμοί σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι υπολογίζονται ότι μέχρι το 1950 είχαν φτάσει τα 300.000, εξ αιτίας και της πυρηνικής ακτινοβολίας. 

Αυτός δεν ήταν ένας ακόμη βομβαρδισμός πολέμου, αλλά ένα έγκλημα! Σε έναν πόλεμο που είχε τελειώσει!

Κανένας ποτέ δεν απολογήθηκε, δεν δικάστηκε και δεν θα δικαστεί… γιατί το έγκλημα ήταν δημοκρατικό!

Πολλά μπορούν να γραφτούν για αυτήν την επέτειο, για τα έργα που έκανε το καθεστώς για την ιδεολογία ή ακόμα για τα λάθη του. Όμως ας μείνουμε σε κάτι που είχε πει ο ίδιος ο Ι. Μεταξάς, μόλις ανέλαβε την διαχείριση της Ελλάδας από τον βασιλέα:

Αντιπροσωπεία της Εθνικής Κοινωνικής Δράσης, μαζί με άλλες ενώσεις Εθνικιστών την Δευτέρα 29/7, πραγματοποίησαν εκδήλωση τιμής και μνήμης στον πρόδρομο της αναγέννησης του Ελληνικού Εθνικισμού Ίωνα Δραγούμη. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στο μνημείο και σημείο της δολοφονίας του Ίωνα Δραγούμη. Ο κόσμος βρέθηκε στην εκδήλωση, αψηφώντας τις υψηλές θερμοκρασίες και την ραστώνη του καλοκαιριού.

Βήμα - βήμα σκαλί - σκαλί οι Εθνικιστές σε όλη την επικράτεια ξυπνούν και ετοιμάζουν ενωμένοι την νέα εποχή της Ελλάδας και της Ιδέας μας.

Λίγα βιογραφικά στοιχεία για τον Ι. Δραγούμη: 

Διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας. Aνάλωσε τη ζωή του στην προάσπιση των εθνικών υποθέσεων, μέχρις ότου πέσει και ο ίδιος θύμα του Εθνικού Διχασμού το 1920. Μαζί με τους φίλους του Περικλή Γιαννόπουλο και Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη, υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού ρομαντικού εθνικισμού των αρχών του 20ου αιώνα.

Με καταγωγή από το Βογατσικό της Καστοριάς, ο Ίων Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1878. Ήταν ο πέμπτος γιος του δικαστικού και μετέπειτα πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 κατατάχτηκε εθελοντής στον άτυχο για τα ελληνικά όπλα ελληνοτουρκικό πόλεμο.

Το 1899 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και το 1902 τοποθετήθηκε ως υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο του Μοναστηρίου. Από τη θέση αυτή και με τη συνεργασία του πατέρα του και του γαμπρού του Παύλου Μελά εργάστηκε επίμονα για την οργάνωση των ορθοδόξων κοινοτήτων της Μακεδονίας κατά των Βούλγαρων σχισματικών, γνωστών και ως κομιτατζήδων.

Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας, στη Φιλιππούπολη (1904), στην Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέαγατς) και στην Αλεξάνδρεια, όπου γνώρισε τους δύο έρωτες της ζωής του: την Πηνελόπη Δέλτα και τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1907 τοποθετήθηκε στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης με τον βαθμό του γραμματέα. Η παραμονή του εκεί συνέπεσε με την Επανάσταση των Νεοτούρκων.

Οι επαγγελίες των επαναστατών «περί ισοπολιτείας των διαφόρων εθνοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» φάνηκαν να δικαιώνουν ορισμένες απόψεις του, που θεωρούσαν ότι η λύση του ελληνικού ζητήματος θα μπορούσε να αναζητηθεί όχι με την ενσωμάτωση των αλύτρωτων πατρίδων στο Ελληνικό Κράτος, αλλά με τη «δημιουργία των συνθηκών που θα επέτρεπαν την ελεύθερη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική ανάπτυξη των Ελλήνων στην ανατολική τους κοιτίδα». Ο Δραγούμης πίστευε στην ελληνοτουρκική συνεννόηση και φοβόταν τον από βορρά σλαβικό κίνδυνο.

Από το 1909 υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και Λονδίνου, αναμίχθηκε στο Επαναστατικό Κίνημα του Γουδή (1909), ενώ το 1911 οργάνωσε στην Πάτμο συνέδριο για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε στο επιτελείο του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και τον Οκτώβριο του 1912 διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους την παράδοση της Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια διορίσθηκε διαδοχικά επιτετραμμένος στις πρεσβείες της Πετρούπολης, της Βιέννης, του Βερολίνου και το 1914 πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Οι συχνές μεταθέσεις όλα αυτά τα χρόνια οφείλονταν στην άκαμπτη στάση του στα ευαίσθητα εθνικά θέματα και στις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που ανέπτυσσε.

Τον Μάιο του 1915 παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία για να πολιτευθεί. Πήρε μέρος στις εκλογές της 31ης Μαΐου και εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας. Υποστηρικτής αρχικά του Ελευθέριου Βενιζέλου ήλθε σε ρήξη μαζί του, καθώς διέκρινε σημάδια αυταρχισμού και εθνικής υποτέλειας στην πολιτική του. Ο αντιβενιζελισμός του Δραγούμη δεν προερχόταν από κάποια τυφλή πίστη στη Μοναρχία, αλλά αντίθετα από την πίστη στην εθνική αυτοδιάθεση. Τον Ιανουάριο του 1916 εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρησις, που συμμεριζόταν τις επιλογές της αντιβενιζελικής παράταξης.

Μετά την επιτυχία του βενιζελικού κινήματος το 1917 εξορίσθηκε με άλλους αντιβενιζελικούς πολιτικούς στην Κορσική, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου (1918). Επανήλθε στην Ελλάδα για να εξοριστεί αυτή τη φορά στη Σκόπελο. Απελευθερώθηκε στα τέλη του 1919 και ανέπτυξε δράση υπέρ της «Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως», η οποία συσπείρωνε τους αντιβενιζελικούς. Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας από τους ηγέτες της, καθώς ξεχώριζε τόσο για τις πολιτικές και διπλωματικές του ικανότητες, όσο και για την πνευματικότητα και την αγνή φιλοπατρία του.

Την επομένη της απόπειρας δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι (30 Ιουλίου 1920), ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου. Η άσκοπη και άδικη δολοφονία του συγκίνησε το Πανελλήνιο και τον πολιτικό κόσμο. Ο Κωστής Παλαμάς από τις στήλες της Καθημερινής του αφιέρωσε τη Νεκρική Ωδή:

Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα

(Πώς έπεσες, γραφή να μη το λέη)

Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα

Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,

Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!

Το συγγραφικό του έργο, αποτελούμενο από πολιτικές μελέτες, άρθρα κοινωνικού προβληματισμού και λογοτεχνήματα, συντονίζεται με την εθνική και πολιτική του δράση. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού στην Ελλάδα και συχνά υπέγραφε με το ψευδώνυμο Ίδας. Το πολιτικό του μανιφέστο εμπεριέχεται στο κείμενα Ελληνικός Πολιτισμός (1914) και Μονοπάτι, στο οποίο αναλύει τους σκοπούς της ύπαρξης του ελληνικού έθνους και το περιεχόμενο της εθνικής ιδεολογίας. Ο Ίων Δραγούμης πίστευε βαθιά στην κοινοτική ιδέα και όχι στην αυταπάτη της δημοκρατίας, που μας «σαπίζει», όπως έλεγε.

Ρήσεις Δραγούμη

  • «Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής!»
  • «Να ξέρετε πως αν σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει… Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»
  • «Δεν ξέρω αν είμαστε καθαροί απόγονοι των αρχαίων. Είτε καθαροί, είτε κι ανακατωμένοι, μιλούμε όμως γλώσσα ελληνική».
  • «Ξεσκέπασε τη δημοτική παράδοση και πρόσωπο με πρόσωπο θα αντικρίσεις γυμνή την ψυχή σου».
  • «Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης».
  • «Η φρονιμάδα είναι τυφλή. Η τρέλα έχει μάτια και βλέπει».

Επιλεγμένη Εργογραφία

  • «10 άρθρα στο ΝΟΥΜΑ» («Ρηγόπουλος»)
  • «Ελληνικός Πολιτισμός» («Ευθύνη»)
  • «Μονοπάτι» («Νέα Θέσις»)
  • «Σαμοθράκη» («Ρηγόπουλος»)
  • «Μαρτύρων και ηρώων αίμα» («Ρηγόπουλος»)
  • «Πολιτικά Κείμενα» («Δωδώνη»)
  • «Φύλλα Ημερολογίου 1895 - 1920» («Ερμής»)

 

 

Σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση, αναφορικά με τον εθνικιστικό χώρο. Καλεσμένος του Τάσου Συμιγδαλά στην εκπομπή "Σχολιάζοντας την επικαιρότητα", ο συναγωνιστής μας Σ. Δεβελέκος.

 

 

Σελίδα 1 από 16
Ad Sidebar
© 2018-2019 News All Rights Reserved. Designed By CS